Oczywiście Ewa była doskonale poinformowana o moich staraniach zdobycia jakichkolwiek środków na CP. Czasami przychodziła pod budowę z koleżankami. Jeżeli bywało to w czasie przerw schodziłem i chwilę z nią rozmawiałem.  W momentach, gdy jej jednak nie było, zaś przerwa się nadarzyła wychodziłem do pobliskiego sklepu, którego drzwi szklane otwarte były praktycznie do wieczora, by kupić sobie wody mineralnej lub innej coli. W taki właśnie sposób udało mi się do połowy lipca zarobić parę baniek. Zadowolony z tego co udało mi się osiągnąć zacząłem kalkulować co na ile powinno mi starczyć i ogólnie co zrobić, aby wyszło odrobinę taniej. Ciuchy można przerobić, ale czasu coraz mniej. Ewa również była zaprzątnięta przygotowaniami do CP. Zobowiązała się zrobić nam drobną sesję zdjęciową na miejscu.