Żywo kalkulując doszedłem do wniosku, że owy cylinder mógłby stanowić świetne uzupełnienie odzienia. Ewa przyjęła to z aprobatą dodając bym doprowadził go jedynie do słusznego stanu, a nie z zakurzonym łaził. Do przyjazdu autobusu do Międzychodu spacerowaliśmy wokół jeziora. Romantyczne spacerek. Po przybyciu do Międzychodu udałem się do pierwszego lepszego sklepu spożywczego w celu zakupu karty doładowującej. Przez otwarte drzwi szklane dostrzegłem grupkę znajomych mi osób wewnątrz. Tak…jednym z nich był ten koleś, dzięki któremu poznałem się z Ewą, zaś drugą postacią była jego przyjaciółka najwyraźniej. Po zakupie karty podszedłem do nich zamieniając z nimi dwa słowa. Chwilę pogadaliśmy o tym co u nas. Właściwie to oboje niewiele mówili. Cóż..nie miałem zamiaru nalegać. Pożegnałem ich i odszedłem w kierunku Gorzynia, w którym pojawiłem się około godziny 22.00.

Oczywiście Ewa była doskonale poinformowana o moich staraniach zdobycia jakichkolwiek środków na CP. Czasami przychodziła pod budowę z koleżankami. Jeżeli bywało to w czasie przerw schodziłem i chwilę z nią rozmawiałem.  W momentach, gdy jej jednak nie było, zaś przerwa się nadarzyła wychodziłem do pobliskiego sklepu, którego drzwi szklane otwarte były praktycznie do wieczora, by kupić sobie wody mineralnej lub innej coli. W taki właśnie sposób udało mi się do połowy lipca zarobić parę baniek. Zadowolony z tego co udało mi się osiągnąć zacząłem kalkulować co na ile powinno mi starczyć i ogólnie co zrobić, aby wyszło odrobinę taniej. Ciuchy można przerobić, ale czasu coraz mniej. Ewa również była zaprzątnięta przygotowaniami do CP. Zobowiązała się zrobić nam drobną sesję zdjęciową na miejscu.

Dzień był piękny, słoneczny oraz upalny. Drzwi szklane sklepu były otwarte szeroko na oścież. Kupiliśmy wodę mineralną i jakieś chipsy. Pojawiliśmy się na altanie przy moim domu. Ewa podzieliła się ze mną jakąś muzyką. Pożyczyła mi parę płyt, a także jakąś książkę autorstwa  Anny Rice, która w czasie późniejszym spodobała mi się bardzo. Przyjemnie spędzaliśmy czas rozmawiając i się wygłupiając. Dowiedziałem się, że kocha fotografię. Robienie zdjęć to jej  pasja.  Spytała mi się, czy nie miałbym ochoty porobić z nią tego dnia drobnej sesji. W sumie to nie miałem nic przeciwko. Wieczorem udaliśmy się na drobny spacer w trakcie którego usiłowaliśmy wykonać jakieś artystyczne zdjęcia. Natura sprzyja takim zdjęciom. W ciągu zaledwie jednego wieczora powstała cała masa zdjęć. Obiecała mi przysłać link do sendspace’a. Pół godziny później podjechała po nią siostra. To było spotkanie z tych bardziej pamiętliwych.

Opowiadała mi odrobinę o gotyku…nie tylko w kwestii muzycznej. Starała mi się przybliżyć całe zjawisko. Bardzo mnie to zaintrygowało muszę przyznać. Spytała mnie się czy wybiorę się na Castle Party w wakacje. Sam nie wiedziałem co będę robił do tego czasu. Przeczytałem wiersze jej autorstwa…pełne były jakieś bliżej nieokreślonej melancholii. Nie mniej jednak muszę winszować jej talentu i polotu. Powiedziała, że coś ją zainspirowało do napisania tych wierszy, ale nie chciała tak konkretnie zdradzić co. To drugie już spotkanie minęło bardzo przyjemnie z czego byłem bardzo zadowolony. Wróciłem do domu popołudniu. Ewa odprowadziła mnie na przystanek. W ciągu długiego weekendu majowego założyła komunikator gg, dzięki któremu miałem szanse komunikować się z nią nie wydając Bóg wie jakich pieniędzy na ciągłe doładowania. W tym właśnie czasie zacząłem poznawać muzykę z gatunku. Parę zespołów szczególniej przypadło mi do gustu. Bez dwóch zdań.

Szczerze mówiąc nie wiedziałem czego się w ogóle po niej spodziewać, ponieważ ani trochę jej nie znałem. Po tygodniu pisania ze sobą umówiliśmy się po zajęciach. Poszliśmy do parku Tietza w Międzychodzie. Pod względem estetycznym wywołała we mnie pozytywne wrażenie. Wydawała się też osobą dość elokwentną. Rozmowa praktycznie sama się kleiła, z czego byłem zadowolony. Nie szło powiedzieć, że był to czas stracony. Rozeszliśmy się w momencie, gdy miała autobus do Sierakowa. Pożegnałem ją po czym skierowałem się w stronę Gorzynia, w którym mieszkam…na piechotę. Lubię długie przechadzki, a szczególnie wiosną. Najczęściej zatapiam się w zamyśleniu, zaś z mp3 leci sobie jakaś przyjemna muzyczka. Po drodze odwiedziłem biedronkę. Wszedłem przez drzwi szklane do wnętrza marketu, by zakupić sobie jakiś napój energetyczny. W drodze do domu popijałem ów napój i myślałem o spotkaniu z Ewą. Po powrocie do domu odebrałem od niej wiadomość. Pytała się jak tam wrażenia po spotkaniu. Naturalnie świetne i tak też jej napisałem. Puściłem sobie „Ballady” Kata i zacząłem z nią pisać.